Dat es ävver ene fiese Möpp, dä Dia do

Rund 9, dat janz jroße Finale, Jubiläumsjohr, Aufstiegskampf, mer han uns op die Partie jefreut wie jeck. Un dann? Dann kütt Union Eimsbüttel jäjen Eidelstedt nit övver en Unentschiede erus, un mer sin schon vörzick Meister. Trotzdem han mer uns noch e letztes Ziel jesetz: unjeschlage blieve. Domet dat, wat sons bloß dat üvvelije Letztrunde-Sommerschach jewäse wör, noch ens e Bedeitung krieje dät.

Jespillt han mer jäjen Pinneberg. Die ware schon avjestiege, hatte Personalsorje un, wie mer nohher jehürt han, stunge kuurz vör ener Kampfofsage, bes se dann doch noch ach Spillere zesammekratzt han.

Weil mer ävver, janz wie en Fußball-Nationalmannschaft vör ener WM, e paar raffinierte Variante enjebaut hatte, die mer die janze Saison nit jenotz han, sollt wenichstens ein dovun dem zahlreiche zahlende Publikum präsentiert wääde: Mer ware schlicht un einfach met neun Mann do. Domet blieve die Jastjever bes zur allerletzte Sekund em Düstere tappe, wä et met wem ze dun krieje soll.

Als offizielle Jrund han mer en Fehlkommunikation zwesche dä Co-Mannschaftsführer Martin un Marten ze Protokoll jejovve. Tatsächlich wor et natürlich en jemeine, hengerhältije psychologische Finte, noch ens 15 Minute bei laufende Uhre drövver ze diskutiere, wä spillen darf un wä ömesöns vum äußerste Süde en dä äußerste Weste jerannt wor.

Am Ängk wor et Tareq, dä noh ener stressije Anreis un ohne am Vordaach richtig jejesse ze han, lieber ens et Restaurant opjesöck hät wie Klötzcher ze schubbe. Domet kunnte mer endlech aanfange. Nit zulescht zur überschäumende Freud vum Marten, dä dodurch e Brett noh vür rückte un sing Serie jered hät: en dä neunte Partie för et neunte Mol schwaaz.

Övver dat, wat dann folgte, breite mer nit bloß dä Mantel vum Schweije, sondern maache dä Reißverschluss och noch bis bovve zor. Un dann verjesse mer, dat et iwwerhaupt ene Mantel jejovve hät.

Tatsach es, dat bei ze hohe Temperature (wobei noch deutlich niddriger als jetz, wo ich dat he opschrieve) nit all Partie hätte vör em Stockfisch Bestand jehat. Un nit nur die Saison wor schon entschiede, och dä Mannschaftskampf kippte flott en Richtung vum Favorit. Noh Siege vum Ansgar, dä Hamburger D-Jugendmeister vun 1986 bei singer erste Turnierpartie en diesem Johrhunnert, vum Tobias, vum Rainer J. un vum Marten, bei enem Remis vum Det, stund et flöck 4,5:0,5 för uns.

Dä Armin hät dann noch en schlechte Stellung en et Remis jerett, dä Martin jewann überzeugend, un dä Andrei hät sich völlisch verknot, su dat mer unger et Endresultat vun 6,5:1,5 en Hake maache kunnte.

Die jrößte Probleme bestunge dorin, ene Spiller uszesortiere un die Heimfahrlogistik op de Reih ze krijje. Dem Armin sing E-Kutsch wor leer, un em Baustelle-Labyrinth vun Pinneberg en Ladestation ze erreiche wor alles andere als simpel.

Dat mer noh dä Abstieg vum letzte Johr direkt widder opstige künnte, dat wor natürlich ene möjliche Fall. Dat mer et dann trotz däm Uusfall vum Haschem am Ängk su souverän jeschaff han, insbesondere weil mer uns Schwächephase op die weniger kritische Kämpf verteilt han, dat kütt dann doch e bessje überraschend.

En dä nächste Saison spille mer dann en dä Stadtliga. Ov mer do widder zum Fahrstuhl wäde un dä fünfte Ligawessel en sieben Johre hinjekrieje, oder ov endlich ens e bessje Stabilität en dä Mannschaft enzieht, dat wäät sich dann wiese.

Für dich vielleicht ebenfalls interessant …